Dawkins nieuwste boek
Het nieuwste boek van Dawkins is binnen: The greatest show on earth. Evidence for evolution. Het opvallende is dat hij een boek dat volledig gaat over het bewijs voor evolutie ruim 30 jaar na zijn eerste boek The Selfish Gene publiceert. Hij legt dat zelf als volgt uit. Zijn eerste boeken The Selfish Gene en The Extended Phenotype gingen over een nieuwe interpretatie van natuurlijke selectie, en niet over het bewijsmateriaal voor evolutie. Ook de volgende drie: The Blind Watchmaker, River Out of Eden, en Climbing Mount Improbable hadden niet als doel het bewijs te leveren. Het doel was barrières tegen het accepteren van evolutie uit de weg te ruimen. Leuk gezegd, eigenlijk. Zijn laatste boek The Ancestor’s Tale nam gewoon aan dat evolutie waar was (!). Het werd inderdaad tijd dat eindelijk het bewijsmateriaal systematisch werd gepresenteerd. Vandaar zijn laatste boek The greatest show on earth. Het is tenslotte Darwinjaar. Overigens heeft Jerry A. Coyne dat ook al gedaan in zijn voortreffelijke Why Evolution Is True. We hebben nu dus mooi vergelijkingsmateriaal. Wie doet het het beste? NB: voor Dawkins-haters nog deze opmerking: dit is géén anti-religieus boek (volgens Dawkins zelf, want dat hád hij al geschreven: The God Delusion; God als misvatting).
De Engelse uitgave (Bantam) is gedrukt op FSC (Forest Stewardship Council) papier (applaus!) en is voorzien van vele kleurenkaterns en zwart-wit tekeningen. Ik ga vooral kijken hoe hij het doet en zal vast nog wel wat nieuwe dingen tegenkomen.
De vertaling verschijnt in oktober onder de titel Het grootste spektakel ter wereld bij Nieuw Amsterdam (de uitgever die deze zomer Taede Smedes boek uitgaf). Verder zag ik bij Nieuw Amsterdam: Sarah Blaffer Hrdy (2009) ‘Een kind heeft vele moeders. Hoe de evolutie ons sociaal heeft gemaakt‘, wat door Bart Voorzanger vertaald is (Engelse titel: Mothers and Others). Dit vind ik een belangrijk boek. En verder: Denis Dutton (2009) ‘The Art Instinct. Kunst in het licht van Darwins evolutietheorie‘, wat een vertaling is van The Art Instinct. Beauty, Pleasure, and Human Evolution (als ik het lees, dan meer als amusement). En dan niet te vergeten het boek dat ik afgelopen zomer met bijzonder veel plezier gelezen heb: Koken - Over de oorsprong van de mens (Catching Fire: How Cooking Made Us Human) . Het is geschreven (niet door een kok!) maar door de antropoloog-primatoloog Richard Wrangham. De mens is het enige dier dat zijn voedsel kookt. Een bijzonder leerzaam boek dat echt iets toevoegt.
tags: boeken
Gert,
The Selfisch Gene moet toch zijn The Selfish Gene.
Ik ben Dawkins en Coynes boeken beide aan het lezen momenteel, en ben bij beide ongeveer op de helft. Dawkins boek is inderdaad niet anti-religieus (tenzij het ontkennen van evolutie onderdeel is van je religie uiteraard), maar is iets polemischer dan dat van Coyne. Dawkins legt ook meer uit (en gebruikt prachtige en doeltreffende analogieën, kenmerkend voor zijn boeken), maar heeft ook meer bladzijden ter beschikking. Ik zal, als ik beide boeken uit heb, er nog uitgebreider op terugkomen.
Goed gezien! Waarvoor mijn dank. Is gecorrigeerd.
Ik ben aan het boek van Dawkins bezig, en het lijkt me een boek dat niemand zal overtuigen.
Dawkins schrijft dat het niet voor creationisten geschreven is, maar voor mensen die creationisten in de buurt hebben. Daarvoor is het niet geschikt. De biologie is te anecdotisch: Dawkins vraagt zich nooit af wat nu eigenlijk wat bewijst.
Gerdien,
Laurence D. Hurst schrijft vandaag in Nature:
“The Greatest Show on Earth is Dawkins on top form:
unambiguous, beautifully argued, with prose flowing like quicksilver.”
“He is especially good on the unintelligent design of organisms.”
“Some will criticize him for being uncompromising, but I applaud him
for taking such a categorical — and entertaining — stance.
Dawkins emerges like a prize-fighter, knocking out of the ring all objections.”
Niet bepaald negatief dus. Als je evidence zonder overdrijving wil,
moet je Coyne of Zimmer lezen. Hoewel ik ook niet van overdrijven
houd, is het helaas nodig (creos) dat iemand op een krachtige manier de
evidence presenteert. Jij hebt dat boek niet Gerdien, maar anderen wel.
Ik snap Laurence Hurst niet. Het is goed Engels, ja.
Maar het maakt niet de indruk dat Dawkins zich werkelijk afgevraagd heeft wat hij wil bewijzen, en hoe. De biologie is fragmentarisch en onsamenhangend.
Gert, als je dit boek leest en op de inhoud, niet op de stijl beoordeeld, en probeert uit te schakelen dat je weet wie het geschreven heeft: blijft er dan nog iets over van dit boek?
Zimmer’s boek heb ik nog niet gezien. Uit de boekbespreking en het weblog van Zimmer maak ik op dat Zimmer’s boek veel nuttiger zal zijn dan dat van Dawkins.
Het wordt interessant om te zien of Zimmer ook beter nagedacht heeft dan Dawkins: want eigenlijk krijg ik uit Dawkins’ boek niet dat idee.
Gerdien, de enige manier om die vraag te beantwoorden, is het boek zelf te lezen,
en ik ben pas bij hoofdstuk 2! Mooi Engels komt voor mij ook op de 2e plaats.
Tot nu toe geeft hij redeneringen, analogieën, maar niet echte data of onderzoek.