Antwoord aan Gerdien de Jong
In zijn blogpost van 23 oktober benadrukt Gert Korthof graag de verwantschap tussen mij en Gerdien de Jong. Ook ik zal twee overeenkomsten noemen (sorry voor de lengte, maar soms werken oneliners niet). Wij lijken beiden niet te houden van stiekem gedoe. Tip richting EO: leg met meer regelmaat uit wat je doet. Elke omroep in ons plurale bestel zit met een dubbele doelgroep: (1) de achterban en (2) de samenleving. Dat leidt tot trade-off's. Soms, neem ik aan, programmeer je vanuit (1) gericht op (2), soms vanuit (2) voor (1), soms heb je (1) en (2) tegelijk tevreden of ontevreden. Daarin transparant zijn maakt kwetsbaar tegenover die-hards van beide zijden, maar lijkt mij het beste.
Tip richting Gerdien de Jong en andere bloggers hier: wie werkelijk hulpvaardig wil zijn richting die arme, kopschuwe christenen, kan beter niet 'de' wetenschap voorstellen als vaste burcht van 2+2=4. Die verabsolutering doet aan totalitarisme denken. Wetenschap leeft van verklaringen die elkaar weer ter discussie stellen en zo afzettingen van een redelijke consensus opleveren, en plots onverwachts nieuwe paradigma's. Evolutie aannemen verschilt daarom nogal van de suggestie dat allerlei mechanismen klaar en helder zijn, en als eeuwige waarheden de leken moeten worden ingeprent. Wees transparant over sterke en zwakke schakels.
Een tweede overeenkomst tussen Gerdien en mij is dat we niet graag anderen iets voor onszelf laten bepalen. Dat wil de EO waarschijnlijk ook niet.
Mijn invalshoek is politiek: hoe speelt pers/omroepvrijheid hier en levensbeschouwelijk pluralisme in het algemeen? Onze samenleving polariseert. Prettig voor de fittest, wellicht. Maar gemakkelijke dilemma's als domme gelovigen versus ruimdenkende wetenschappers, conservatief versus progressief, orakels vol meningen tegenover bewakers van de feiten - en uiteraard zijn dit drie parallelle, elkaar uitsluitende tweedelingen! - dat overstijgt niet het niveau Wilders of Telegraaf. Op weblogs kun je dan prettig oefenen in one-liners die geestverwanten vermaken. Maar wetenschappers hebben allerlei levensovertuigingen, geloof in een Schepper betekent nog geen jonge-aarde-scheppingszesdaagse, en afgedwongen atheisme in het publieke domein doet mij aan Stalin denken, net als afgedwongen theisme, overigens.
Kortom, wetenschappers en niet-wetenschappers binnen en buiten de nogal diverse EO-kringen, graag meer luistercontact over de geestverwante grenzen heen. Een dergelijke oproep in een eerste zin suggestief afdoen als 'preken', daarin kan ik moeilijk een blijk van menselijke of zelfs maar zakelijke openheid zien. Of is het progressief retro om weer zwart-wit-TV te kijken?






Recent Comments