Piet Borst bespreekt Francis Collins
In de NRC van zaterdag 27 januari bespreekt Piet Borst het boek 'The Language of God' ('De Taal van God') van Francis Collins. Ik citeer: "dit is een handig boek voor christenen die nog worstelen met de discrepantie tussen Bijbel en Darwin. Vanuit zijn geloof weerlegt Collins de tegenwerpingen tegen evolutie veel effectiever dan een atheïst dat ooit zou kunnen doen." Borst bedoelt hier Collins als wetenschapper, die toevallig christelijk is. Dat was ook de opvatting die ik in mijn Collins review verkondigde. In Amerikaanse anti-creationisme kringen werd er minachtend over Collins gesproken, maar ze vergaten wat Borst en ik duidelijk zagen: als een christelijk wetenschapper uitlegt wat de bewijzen voor evolutie zijn, dan zal dat overtuigender overkomen op gelovigen, ook al gebruiken ze dezelfde gegevens. Het zou niet zo moeten zijn, want de gegevens zijn hetzelfde. Ik denk zelfs dat het een christelijk wetenschapper als Cees Dekker een duw in de goede richting heeft gegeven, hoewel hij het in het openbaar nog maar aarzelend laat blijken en hij als wetenschapper toch aan de data genoeg zou moeten hebben. Over de verdediging van het geloof door Collins is Borst erg negatief, en over de morele wet zegt Borst ook, net als ik in mijn review, dat Collins Frans de Waal had moeten lezen. Die tip had ik al een jaar geleden van Borst gekregen en ik ben blij dat ik hem opgevolgd heb, want De aap in ons laat overduidelijk zien waar de leemte in de kennis bij Collins zit.
> De aap in ons laat overduidelijk zien waar de leemte in de kennis bij Collins
> zit.
Ruim een maand geleden liet professor Johan Bolhuis, hoogleraar gedragsbiologie aan de Universiteit Utrecht, zich tijdens een lezing nogal sceptisch uit over de populariserende boeken van De Waal. Volgens hem betreft het een onacceptabele antropomorfe interpretatie van diergedrag, worden functie en oorzaak door elkaar gehaald en zijn er maar weinig biologen die er iets in zien. Hoe denken de biologen op dit blog daarover? (Comment this)
Zolang je je bewust bent van het probleem en dit oplost door objectieve beschrijvingen van het gedrag aangevuld met filmbeelden, en je onnodige verwijzingen naar bewustzijn en kennis vermijdt, zijn de problemen van antropomorfisme goeddeels op te lossen. (Comment this)
Ik heb weinig moeite met De Waals pleidooi voor een genetische component in moreel GEDRAG en voor overeenstemming in gedrag tussen mens en chimpansee. De Waal is erg goed in waarnemingen die relevant zijn voor die continuïtiet. Waar hij volgens mij niet zo goed in is is in het begrijpen van aard en omvang van de discontinuïteit tussen mens en dier. Ethiek bijvoorbeeld kan niet gereduceerd worden tot gedrag (wat De Waal uiteindelijk geloof ik wel toegeeft), wat grenzen stelt aan de relevantie van de gedragsbiologie voor de vraag wat ethiek is. Je ziet het probleem telkens weer opnieuw opduiken bij ethologie (of sociobiologie). Men heeft daar een blinde vlek voor het niet-naturalistische karakter van ethiek, betekenis (of zelfs de wiskunde, hoewel je ze daar weinig over hoort).
In het laatste boek van Frans de Waal (*Primates and Philosophers*) staat een zeer interessante kritische bijdrage van de filosofe Christine Korsgaard. (Comment this)